Kimberly Alkemade overleefde ernstig busongeluk en werd Paralympisch topsporter
Kimberly Alkemade (35) raakt in 1998 samen met haar vader, moeder en twee broers betrokken bij een traumatisch busongeluk in Frankrijk op weg naar hun vakantiebestemming. Haar moeder overlijdt. Wonder boven wonder overleeft Kimberly het ongeval maar ze raakt wel haar linker onderbeen kwijt. Zesentwintig jaar later haalt ze goud op de 200 meter sprint op de Paralymische Spelen in Parijs. Het verhaal van Kimberly is een bijzonder verhaal. Een verhaal over focus en doorzettingsvermogen. ,,Ik vraag veel van mijn team en nog veel meer van mezelf. Het feit dat ik zo in elkaar zit, heb ik geleerd door para-atletiek.”
Tekst: Karin van Gemert | Foto’s: Eddie Mol, Paul Raats
Ze startte haar sportcarrière in Eindhoven bij Eindhoven Atletiek nadat ze een andere beenprothese kreeg aangemeten. In 2017 wordt ze gescout op een Paralympische talentendag. Daarna start ze met trainen in Eindhoven.
Kimberly woont in Rosmalen, samen met haar steun en toeverlaat partner Hervé Maas en hun twee prachtige honden. Je zou het leven van Kimberly kunnen omschrijven als een rollercoaster. Ze vertelt voluit over alle gebeurtenissen en hoe zij hier als een sterke, onafhankelijke vrouw én topsporter uit is gekomen. En nu is ze hoogzwanger. Klaar voor haar nieuwe rol als moeder. En daarna…? Hoewel ze dit voor zichzelf al wel weet, blijft de volgende stap voor de buitenwereld vooralsnog een verrassing.
Kimberly is acht jaar als het gezin Alkemade, bestaande uit vader Rob, moeder Yvonne, Kimberly en haar twee oudere broers Michael en Remco, met de bus op vakantie gaat naar Spanje. Tijdens deze reis raakt de dubbeldeks touringcar betrokken bij een ernstig ongeval waarbij haar moeder overlijdt. Haar vader en broers raken lichtgewond maar Kimberly, die uit de bus was geslingerd, raakt zeer ernstig gewond. Met een traumahelikopter wordt ze naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis in Valence gebracht. Omdat ze veel bloed verliest heeft dit haar leven gered. Als de vlucht langer zou hebben geduurd, bijvoorbeeld naar het traumacentrum in Lyon, had ze het niet na kunnen vertellen.
‘Proberen de wereld mooier achter te laten dan dat je ‘m vond’ – Motto van zowel Kimberly als Frits Philips junior –
In het ziekenhuis wordt haar linker onderbeen geamputeerd, en moet ze hiervan, en van diverse andere ernstige verwondingen, herstellen. Een medisch wonder blijkt ze want de artsen hadden er weinig hoop op dat ze dit zou overleven. Daarna moet het gezin verder, zonder moeder en Kimberly zonder onderbeen. Een zware periode van rouw, het verwerken van verlies en van vallen en opstaan volgt. Kimberly moet opnieuw leren lopen door middel van een prothese en verblijft maandenlang in een revalidatiecentrum.
Zoektocht
Kimberly worstelt zich door deze moeilijke periode heen. Ze haalt haar hbo-diploma en werkt in de zorg. Op haar 27e krijgt ze een tweedehands sportprothese (blade) aangemeten die haar leven drastisch zal veranderen. ,,Het begon allemaal toen ik overstapte naar een andere orthopedisch instrumentmaker, gespecialiseerd in sport. Bij mijn eerste bezoek had ik een totaal andere instelling. Ik was tevreden met minder en deed het met de middelen die ik had, onwetend over de andere mogelijkheden. Er werd een nieuwe pasvorm gemaakt en ik moest opnieuw leren lopen. Het was alsof ik jarenlang op sloffen had gelopen en plotseling weer strakke schoenen droeg. Dat was het gevoel. Na dit proces ontving ik een tweedehands sportprothese.”
Ze wordt steeds sportiever en loopt binnen acht weken al vijf kilometer hard. ,,In de tien maanden die volgden, heb ik een enorme persoonlijke groei doorgemaakt. Deze ontwikkeling maakte duidelijk dat mijn dromen veel verder reiken dan het ‘normale’ leven in onze samenleving. Dit besef was confronterend omdat het betekende dat ik mijn leven drastisch moest omgooien. Ik was al drie jaar werkzaam als begeleider in de gehandicaptenzorg, wat ik erg leuk vond, maar ik merkte dat er weinig dynamiek was. Ik wilde actiever zijn in mijn werk met mensen. Mijn doel is niet alleen om anderen te helpen actiever te worden, maar ook om hen te inspireren. Dit is alleen mogelijk als ik mezelf eerst voor de grootste uitdaging stel.”
Ze stort zich ook op het snowboarden, echter op een Paralympische talentendag in 2017 in Amsterdam ziet men potentie in haar binnen de atletiek, waar ze uiteindelijk ook voor kiest. ,,Er spookte van alles door mijn hoofd. Wat zou dit kunnen betekenen? Voor welke sport wil ik ontdekken wat het me oplevert als ik mezelf tot het uiterste drijf? Ik heb alles onderzocht wat ik kon onderzoeken en heb gesproken met iedereen die ik moest spreken. Mijn keuze voor atletiek was definitief. Sindsdien heb ik het nooit meer losgelaten.”
Haar (top)sportcarrière begint met Xander van Doorn bij Eindhoven Atletiek. Ze geeft haar baan in de zorg op en haar sportcarrière gaat in een stroomversnelling. In 2018 wordt ze al Nederlands kampioen op de 100 meter sprint. Daarna krijgt ze haar eerste sprintblade. Het is een zoektocht naar het juiste materiaal – afstellen, inkorten, en opnieuw uitproberen.
Als enige sporter behaalt ze zelfs medailles op blades van drie verschillende fabrikanten waardoor ze de titel krijgt Queen of Blades. Op het WK in Dubai, eind 2019, behaalt ze haar eerste medailles – een zilveren plak op de 200 meter en brons op de 100 meter.
Ook haar normale prothese was een zoektocht. Vroeger verborg ze deze altijd onder lange broeken en rokken maar inmiddels draagt ze haar robotbeen met trots. ,,Het is een deel van mij waar ik me niet voor hoef te schamen.”
Familie
Voor Kimberly is haar familie onmisbaar. Na het verlies van haar moeder moet ze samen met haar vader en broers het enorme verlies verwerken – ieder op z’n eigen manier. Dat gaat met vallen en opstaan. ,,Samen zijn we hier sterker uitgekomen. Ieder van ons gezin heeft weer opnieuw geluk in het leven gevonden. Ik heb ondanks het verlies van mijn moeder de liefde van een opgroeiend gezin niet gemist, dankzij mijn sterke vader en twee oudere broers.”
Oom Peter, de broer van haar vader, en zijn vrouw Jolanda staan dicht naast het gezin. Tante Jolanda is er altijd voor Kimberly, die zich staande moet houden in een mannengezin. Jolanda helpt bij de ‘vrouwendingen’, gaat mee winkelen en praat veel met Kimberly over haar moeder.
Helaas zijn beiden inmiddels overleden en dat was opnieuw een grote klap en een groot verlies voor het gezin Alkemade. Over ome Peter zegt Kimberly: „Als hij nog zou leven zou ik geen coach nodig hebben gehad.” Aangezien Peter enige tijd professioneel heeft gevoetbald bij PSV, de sportwereld goed kende, een enorm netwerk had en ondernemer pur sang was, zou hij de ideale man zijn geweest om het commerciële stuk op te pakken. „Jammer genoeg heeft hij dit allemaal niet meegemaakt – hij zou mijn steun en toeverlaat zijn geweest. En tante Jolanda gaf me mee: ‘Fly, baby, fly’. Dat heb ik gedaan.”
‘Het beste uit jezelf halen en van daaruit anderen inspireren, ervaringen overdragen en mensen in beweging krijgen’ – blz 61 van het boek –
Goud
Manlief Hervé Maas, die ze in 2015 leert kennen, is de man waar ze altijd op kan leunen; haar grootste supporter. „Zonder hem was alles wat ik bereikt heb onmogelijk geweest. Daar kunnen veel mannen nog wat van leren. Wij doen bijna alles samen”, vertelt Kimberly. „Welke man zou alles opgeven om zijn vrouw volledig te volgen en steunen? Als ik hem niet zou hebben, zou ik niet zijn waar ik nu ben. We zijn in 2024 getrouwd – precies één maand na het behalen van goud in Parijs.”
Vader en broers volgen haar zoveel ze kunnen. Zo zijn ook bij de Paralympische Spelen in Parijs anderhalf jaar geleden. Dit was de eerste keer dat ze als gezin weer samen terug zijn in Frankrijk, 26 jaar na het fatale busongeluk. Een bijzonder moment.
Zonder een goed team en goede sponsoren, wat een enorme zoektocht is geweest, was het onmogelijk om tot deze prestatie te komen. De zoektocht was vooral ook naar diepgang. Kimberly zocht veiligheid; menselijk behandeld en menselijk benaderd te worden. „Ik denk heel diep na over dingen en ben heel gepassioneerd. Het was moeilijk om een coach te vinden die meekon in mijn gedachtengoed.”
Kimberly loopt een perfecte race in de T64 klasse (vrouwen die één onderbeen missen) op de 200 meter sprint en behaalt goud in Parijs. De hemel boven het stadion kleurde oranje na de race. „Toeval bestaat niet – ze waren er allemaal bij, mama, oom Peter en tante Jolanda. De engeltjes op mijn schouder.”
Mentor
Eind 2025 verschijnt haar biografie ‘De sprint uit de schaduw’. Kimberly: „Het boek betekent veel voor mij en werkt therapeutisch. Het beschrijft waar ik vandaan kom en hoe ik die gouden medaille heb behaald. Wat ik heb moeten doen voor de sport; de strijd die ik daarvoor heb geleverd en de zoektocht naar mezelf. Ik wilde graag iets achterlaten om mensen te inspireren – over verlies, rouw, omgaan met tegenslagen, doorzetten etcetera. Het boek heeft tweehonderd bladzijdes en ik heb goud gehaald op de 200 meter – overal zit een betekenis achter.”
Tijdens een uitzending van talkshow Kraak van Omroep Brabant leert ze Frits Philips junior kennen. Er ontstaat direct een klik en ze delen dezelfde missie: de wereld een beetje mooier achterlaten dan hoe je ‘m vond. ,,Frits is misschien wel degene waar ik naar zocht in mijn hele carrière als sporter. Hij weet op een bepaalde manier te coachen, de innergame coaching – iemand die met mij de diepte ingaat om tot topprestaties te komen. Hij kwam pas na het goud op mijn pad. Hij is mijn mentor, mijn grote inspirator en vraagbaak. Ook coached hij ons met onze stichting Moving for Growth, waar we voor parasporters voorwaarden creëren om hun paralympische droom waar te maken. Ze worden sterker in hun sport én krachtige individuen die veel waarde kunnen leveren voor onze samenleving. Door de methode van de stichting gaat er minder talent verloren en kunnen we nog meer medailles halen voor Nederland.
Als Frits me appt of belt, begint hij met ‘Lieve Kimmy’. Hij is zo puur, een en al positiviteit en hij begrijpt én ziet mij voor wie ik echt ben. Over het winnen van de gouden plak zegt hij: ‘Je hebt een stempel gedrukt op je verleden. Dát is winnen – niet als eerste over de streep komen, maar jezelf overwinnen’.”
