EINDHOVENAAR KUN JE WORDEN
Ex-karateka Bahija Berrouba verruilde Haarlem voor Eindhoven
Ze is geboren en getogen in Haarlem, heeft Marokkaanse roots maar woont alweer tien jaar gelukkig in Eindhoven. Voormalig karateka Bahija Berrouba (35) vertegenwoordigde Nederland op diverse internationale toernooien en achteraf had ze dat misschien liever als Eindhovense gedaan, zegt ze. De liefde in combinatie met het profvoetbal dreef haar naar de Lichtstad, waar ze inmiddels als marketing- en commercieel manager actief is in de bouwwereld. De topsport harnaste haar ook als vrouw en dat zou ze graag overdragen aan anderen. „Leiderschap is geen knop die je aan- en uitzet. Dat begint bij elke dag het uiterste vragen van jezelf en een voorbeeld zijn.”
Tekst: Hans Matheeuwsen | Foto’s: Alexia van der Meijden
Ze denkt dat de cocktail van haar roots, een topsport-carrière, werken in een mannenomgeving, lidmaatschap van netwerken en leven in Brabant haar hebben gevormd tot de persoon die ze is. „Ik ben heel erg van wat een man kan, kan een vrouw ook. Ik heb ook die topsportmentaliteit. Dat betekent focus hebben en je podium pakken. Niet denken in beperkingen maar in mogelijkheden. Of het nu gaat om mannelijk of vrouwelijk leiderschap, als je het podium niet pakt, wordt het je ook niet gegeven. Je moet echt naar een punt toewerken. Dat betekent bewust zijn van je kracht en daarin geloven. Alleen zo bereik je je doel. Daar zou ik anderen vrouwen graag in stimuleren: wat maakt je sterk? Richt je vanuit positiviteit op je doel. Dan kom je er ook.”
Ze is lid van de Eindhovense ondernemersnetwerken Netwerkclub040 en 24 uur in bedrijf. Al op jonge leeftijd stond ze in de VIVA400, een lijst van het jonge-vrouwenweekblad van vierhonderd topvrouwen in Nederland die uitblinken in hun vakgebied en vanwege hun successen een inspiratie zijn voor anderen. Ze werkt bij maakt., een specialist in het realiseren van interieurs voor kantoren, winkels en bedrijven maar vooral zelf bedenker én maker van projecten. Een van de laatste projecten is Matchbox op Strijp-S in Eindhoven waarin het kantoor van woningcorporatie Trudo zich vestigde. Privé heeft ze inmiddels haar draai in de stad ook gevonden. Het was even wennen vanuit Haarlem en Kerkrade, waar ze ook woonde, maar conform haar opvoeding heeft ze haar best gedaan om te integreren. „Als ik Eindhoven weer inrijd dan heb ik een altijd glimlach op mijn gezicht. Ja, ik voel me hier thuis.”
Energie
Haar ouders zijn Marokkaans. Haar moeder was 21 toen ze naar Nederland kwam, haar vader achttien. Haar moeder was hoogopgeleid maar startte in Nederland opnieuw. Het gezin Berrouba woonde in Haarlem in een Nederlandse buurt. Bahija en haar oudere zus Hanina groeiden op in een omgeving waarin zij vrijwel de enigen waren met een buitenlandse achtergrond. Dat was een bewuste keuze van haar ouders: meedoen met de samenleving begon volgens hen bij onderdeel zijn van je omgeving. Haar vader vond dat ze moesten integreren want ze woonden hier. „Daar heeft mijn vader ons heel bewust van gemaakt. En dat had ik ook toen ik naar Eindhoven kwam. Je moet bijdragen aan de stad dus moest ik Eindhoven en de cultuur hier leren kennen. Daar steek je energie in. Mijn vader deed dat toen hij naar Nederland kwam. Mijn moeder nam opnieuw plaats in de schoolbanken. Het hoogst haalbare halen is wel een ambitie die in ons zit.”
Hanina deed aan karate. Ze had talent. Bahija ging braaf, zoals ze zelf zegt, elke zaterdag kijken naar haar zus. Haar trainer vermoedde dat Bahija hetzelfde talent zou hebben en overtuigde haar uiteindelijk om ook de dojo te betreden. Ze was elf, twaalf jaar. En inderdaad bleek ze net zo getalenteerd als Hanina. Bahija werd op dertienjarige leeftijd Nederlands kampioen en maakte deel uit van het nationale jeugdteam. Daar ontwikkelde ze de discipline en focus die topsport vraagt, waarbij ook het beheersen van haar gewicht een constante factor was. „Het weegmoment hoorde bij de voorbereiding. Je wist dat het goed zat maar het was altijd een eerste moment van scherpte richting de wedstrijd.”
Nog voordat ze achttien was, deed ze al mee bij de senioren. Ze werd zevende bij de Dutch Open. Een paar weken later Nederlands kampioen. Ze nam met het Nederlandse team deel aan het EK senioren. „Ik heb het EK junioren overgeslagen. Het was heel leerzaam. Ik verloor de eerste ronde, tegen Italië. Dat had met spanning te maken; dat vond ik heel moeilijk. Uiteindelijk heb ik dat gedaan tot aan mijn 22e. Ik kreeg een knieblessure maar ik dacht dat ik wel tegen een stootje kon. Ik ben geopereerd op mijn 21e aan mijn knieschijf; ze haalden het kraakbeen weg. Het gevolg was een knie van iemand van 65, dat was balen. Na mijn operatie bleef ik presteren maar niet meer op het niveau dat ik van mezelf verwachtte. Toen heb ik bewust de keuze gemaakt om te stoppen, op mijn moment. Ik wilde zelf bepalen wanneer het goed was en het hoofdstuk afsluiten met iets om trots op te zijn.”
Als ik ergens voor kies, doe ik dat met volle overtuiging’
Stokje
Voor de carrière van haar toenmalige partner in het profvoetbal kwam Bahija in Eindhoven terecht, waar ze uiteindelijk haar eigen pad koos, zowel privé als professioneel. Ze hebben samen een dochter. In Eindhoven werden twee zoons geboren. Ze geniet van hun Brabantse dialect – „Dat vind ik zo grappig.”- en het feit dat ze hier naar school gaan, hielp de integratie ook een handje. Inmiddels woont ze alweer tien jaar in Eindhoven. De afgelopen 2,5 jaar werkt ze regionaal in een branche die door mannen wordt gedomineerd. Ze doet veel zaken met mannen maar ziet tot haar genoegen ook vrouwen in toenemende mate doordringen tot topfuncties. „Er komt een generatie vrouwen aan met veel ambitie die het stokje gaat overnemen. Dat praat gemakkelijker. Je gunt elkaar ook sneller wat. Wij gaan dit doen. We moeten gewoon onze plek ownen.”
Zelf voelt ze zich over het algemeen serieus genomen en ervaart ook geen negatieve effecten van haar Marokkaanse afkomst. Zelf laat ze zich niet leiden door aannames of vooroordelen. Ze weet dat ze er zijn, maar kiest ervoor om ze te doorbreken. „Mensen hebben altijd een beeld, of het nu is omdat je vrouw bent, hoe je eruitziet of je achtergrond. Maar uiteindelijk gaat het erom wat je laat zien. Als je het podium niet pakt, word het je ook niet gegeven.”
Rode draad
Tijd voor de hamvraag van deze rubriek. Is ze in tien jaar ook Eindhovenaar geworden? „Ik vind hier alles waar ik gelukkig van word. De sociale omgeving, het gevoel. Dat ik mijn sportcarrière in Haarlem heb opgebouwd en niet hier, dat mis ik wel eens. Ik mis het sportieve netwerk. Ik had Eindhoven graag vertegenwoordigd. Ik vind het jammer dat dit niet het geval is. Sport is nog altijd een rode draad in mijn leven. Ik train vier à vijf keer per week en daag mezelf continu uit, of dat nu de halve marathon van Eindhoven is, een Hyrox-wedstrijd of tegenwoordig de golfbaan. Ik dacht dat topsport frustrerend was, maar golf komt verrassend dichtbij. Iemand zei dat ik het dan alleen maar drukker krijg. Voor mij is het simpel: mijn gezin, sport en werk vormen de rode draad. Als ik ergens voor kies, doe ik dat met volle overtuiging. Ik wil het goed doen en blijf doorgaan tot het klopt. Discipline is daarvan de basis.”
