Kortgeleden was ik getuige van een bijzonder ritueel. Het was geen doorsnee verloving, maar de viering van verbinding, familie en cultuur. Een Nederlandse man met Turkse roots vroeg op traditionele wijze de hand van een Syrische vrouw. Deze vrouw heeft hier helaas geen familie, behalve haar zoon. Haar geliefden wonen ver weg, in een land verscheurd door conflict. Gelukkig stond ze er niet alleen voor.
Binnen onze stichting heeft zij een nieuwe gemeenschap opgebouwd. Geen familie van bloed, maar van harten. Voor deze gelegenheid namen wij die rollen op ons: een fictieve moeder, vader en zus. Samen vormden we een beschermende kring, een houvast van steun en kracht.
Toen ik werd gevraagd om als zus aanwezig te zijn, voelde ik geen moment twijfel. De jongedame vertelde me hoe belangrijk het voor haar was, omdat ze hier in Nederland niemand heeft. Ik zette alles op alles om er te zijn, en ik was niet de enige. Iedereen binnen onze gemeenschap droeg een steentje bij. Ook haar familie, ver weg in Syrië, was op haar manier verbonden. De hele avond stond de camera aan voor een videogesprek. Haar echte moeder, broers en zussen waren er via een scherm bij. We maakten kennis met elkaar, bedankten elkaar met handgebaren en deelden samen de vreugde van dit bijzondere moment.
Het was een avond waarin verschillen verdwenen. Mensen met uiteenlopende achtergronden, verschillende talen en religies vonden elkaar in de warmte van een glimlach, de kracht van dans en de smaken van gedeelde gerechten. Turkse-Nederlandse tradities en Syrische rituelen versmolten. Alles draaide om liefde. Niet alleen tussen twee mensen, maar ook om liefde voor elkaar als mens.
Dit feest liet me zien hoe snel onze regio verandert. Nieuwe gezichten en verhalen verrijken onze omgeving, maar die veranderingen kunnen soms ook angst oproepen. Angst voor het onbekende, voor wat anders is. Toch schuilt juist in die ontmoeting de echte rijkdom.
Rijkdom zit niet in bezit, maar in verbondenheid. Dit feest toonde dat liefde geen grenzen kent. Ze vindt altijd een weg, door gebaren, dans, stilte en een glimlach.
Misschien is dat wel de grootste levensles: als we elkaar zien als familie is geen afstand te groot.
