Ik sta naast een meisje van elf dat net haar zangles heeft afgerond. Ze heeft gewerkt, gelachen en geoefend, precies wat je hoopt in een les. We lopen naar de wachtkamer waar haar moeder dankzij de gehorige muren alles heeft meegekregen.
„Hoe ging het?”, vraagt ze opgewekt.
„Oké”, zegt het meisje zacht.
Dan kijkt haar moeder me aan, nog steeds glimlachend:
„Tja…, ze is niet echt heel goed hè?”
Oef.
Serieus; sinds wanneer is het normaal om een kind zo af te serveren op iets wat het net heeft durven doen?
We zijn compleet doorgeslagen in het beoordelen. Alles moet meteen goed. Of anders voorál benoemen dat het dat niet is. Alsof plezier pas bestaansrecht heeft als het eindresultaat ‘goed genoeg’ is. Goed genoeg voor wie? Voor jou?
Voor publiek?
Alsof de wereld zit te wachten op de volgende Ariana Grande of Tino Martin. Nieuwsflash: dat doet ‘ie niet.
Waar de wereld wél op zit te wachten? Mensen die durven. Kinderen die hun mond open trekken en zichzelf laten horen zonder schaamte. En precies dat slaan we er met dit soort opmerkingen keihard uit.
„Maar ik ben toch gewoon eerlijk?”
Nee. Het is lui. En schadelijk.
Eerlijkheid zonder enige vorm van besef van de impact is geen kwaliteit. Het is gewoon botheid met een strik erom.
Kinderen maar ook volwassenen zingen vals. Onzeker. Te hard. Te zacht. Ze zoeken. Ze proberen. Dat is een onderdeel van een leerproces. Het is een beginpunt, niet het eindpunt.
Wat ze niet nodig hebben? Een stempel ‘niet goed genoeg’. Ze hebben ruimte en vooral aanmoediging nodig. In een stad als Eindhoven, waar we trots zijn op ontwikkelen en experimenteren, zouden we toch beter moeten weten.
Afgelopen week zat ik in de jury van de Orion Awards in het Parktheater en dat voelde dubbel. Want muziek laat zich niet gemakkelijk langs elkaar leggen. Hoe vergelijk je een metalband met een singer-songwriter? Dus ik kijk naar iets anders: plezier, aandacht en ambitie.
Misschien moeten we daar thuis ook eens mee beginnen. En niet alleen bij onze kinderen maar ook bij onze collega’s, vrienden en onze eigen partner.
Echt. Soms is dát het meest liefdevolle wat je kunt doen. Zeker als er een kind naast je staat dat net dapper genoeg is geweest om zichzelf te laten horen.
En als dat niet lukt, hou dan gewoon even je mond.
Nova Borgers
Creatief ondernemer &
verbinder door zang
