Geboren Rotterdammer Wim de Graaf reisde als Eindhovens model de hele wereld over
Kun je domweg gelukkig zijn in Eindhoven? Ja, dat kan. Wim de Graaf reisde voor zijn modellenwerk de hele wereld over, woonde in New York, Hamburg, München en Zürich maar vond zijn geluk in Eindhoven. Wim (66) werd geboren in Rotterdam, was in de glorietijd van Feyenoord supporter van de club maar kwam als puber in Eindhoven terecht waar hij niet meer vertrok. Hij voetbalde zelfs onder Jan Reker in PSV-C1. Wim verpandde zijn hart aan de stad en de mensen. Hij hoopt dat Eindhoven de komende jaren uitgroeit tot een van de metropolen die hij uit het buitenland kent. „Bouwen, bouwen, bouwen en zorgen dat we de boel bij elkaar houden.”
Tekst: Hans Matheeuwsen | Foto’s: DCI MEDIA
Wim de Graaf woont inmiddels 24 jaar in het centrum van Eindhoven. En dat bevalt hem uitstekend. Hij fietst veel, ook naar de randgemeenten, alleen als hij naar vrienden gaat verder weg pakt Wim de auto. Hij heeft een winkel op loopafstand in de stad. Overgehouden uit de tijd na zijn carrière als model. Toen handelde hij met partners internationaal in vanalles. Uiteindelijk bleef de productie in China van meubels en de verkoop in Europa over. Hij werd leverancier van Beter Bed maar vond dat klanten beter geholpen konden worden en nam daarvoor een winkel in Eindhoven over. Dat werd Goed Slapen aan de Leenderweg. Verder woont hij gemiddeld de helft van het jaar in Portugal. Maar Wim keert altijd terug in Eindhoven.
In het kielzog van hun vaders carrière zwierf het gezin De Graaf door Nederland. Van Zeist naar Rotterdam naar Zierikzee naar Maarheeze naar Apeldoorn. Zijn twee zussen werden geboren in Zeist, zijn twee broers in Maarheeze. Wim was tien jaar toen het gezin landde in Eindhoven. Vader werkte bij Philips. De middelste De Graaf ging naar de Dr. Edith Stein Mavo. Op de Havo won Wim de weddenschap dat hij zou worden aangenomen bij de politie. Na drie selectiedagen in Hilversum werd hij tot zijn eigen verbazing ‘gewoon politieagent’ en wel in Den Haag. Dat werd weer verhuizen. En na een paar jaar opnieuw, naar Utrecht.
Rugzak
Totdat hij tijdens een week vakantie in Duitsland als twintigjarige door een fotograaf werd ontdekt als model. Hij kreeg een uitnodiging van Otto en kwam in de wereld van de modecatalogi als Quelle, Neckermann en Wehkamp terecht. Hij kon na de eerste kennismaking meteen aan de slag en werd voor fotoshoots drie weken naar Gran Canaria gestuurd. Maar hij werkte nog bij de politie… Wim kreeg drie maanden onbetaald verlof maar zou het politieuniform nooit meer aantrekken. Via bureaus als Euromodel, Model Pool, Euromen Amsterdam, Model Team Hamburg, Dominique in Brussel, Karin Men in Parijs en Ugly Peoople in Milaan nam zijn modellenwerk een grote vlucht. Hij zag er verrekes goed uit. Wim: „Ik werd het meest gevraagde mannelijke model van Nederland.”
Zijn opdrachtgevers waren Duits, Frans, Italiaans, Engels en Amerikaans. Wim vloog de halve wereld over. Hij liep ook shows voor Jean Paul Gaultier en Giorgio Armani. Dat vond hij minder aantrekkelijk omdat het aanzienlijk minder opbracht dan de shoots voor de modecatalogi. Twaalf jaar lang was Wim volgeboekt, zoals hij het noemt. „Ik reisde heel veel, leefde vanuit mijn rugzak met altijd mijn walkman op. Ik spaarde veel want je maakt niks op. Ik was wel teruggekeerd naar Eindhoven en woonde in een flatje op het Kastelenplein. Vrienden vonden dat ik naar Amsterdam moest komen en ik had bijna zo’n grachtenpand gekocht. Zij begrepen niet wat ik in Eindhoven deed maar ik vond de stad gewoon veel fijner dan Amsterdam of Rotterdam.”
Na twaalf jaar was de koek op. Wim was moe van het onrustige leven. In 1989 viel de muur waarna Rusland zich als markt ontsloot voor het Westen. Wim had goed gespaard en investeerde met anderen in allerlei handel waaronder landbouwmachines en hout. Dat beperkte zich na enige tijd tot meubels, bedden en matrassen. „Nadat we als partners uit elkaar gingen nam ik de meubeltak over. Daar maakte een matrassenfabriek deel van uit. Zo ben ik in de bedden en matrassen terechtgekomen. Via Wit-Rusland en Roemenië kwam ik in China terecht. Ik was een van de eersten die daar produceerde, in Chengdu. In Nederland leverde ik als groothandel aan ketens als Beter Bed. Het magazijn stond in Leende. Ik was inmiddels verhuisd naar het centrum en liep tegen de winkel aan. Ik doe verder nog grote projecten, veel in het buitenland, Spanje bijvoorbeeld. Ik hecht aan autonomie; ik ben een anarchist.”
Gas geven
De vraag is of Wim tussen alle verhuizingen en zijn vele reizen door Eindhovenaar is geworden? „Ja, ik ben een Eindhovenaar”, bevestigt hij volmondig.
„Ik heb altijd in Eindhoven gewoond. Het is wel mijn stad geworden. Ik heb het in Eindhoven altijd super naar mijn zin gehad. En Eindhoven is een nóg
leukere stad geworden. Ik houd van de Brabantse mentaliteit, dat gewoon doen. Een kopje koffie drinken, samen naar de kroeg gaan. Niemand die zegt: wat kom je doen? Ik vind de natuur om ons heen fijn. Ik fiets alles. Ook door de natuur. Heerlijk! Ik ga hier nooit meer weg. Vrienden gingen studeren in Amsterdam. Die komen de stad niet meer uit, gaan hooguit naar Bloemendaal in de zomer. Die weten helemaal niet wat er buiten Amsterdam in het land gebeurt. Omdat ze familie in Eindhoven hebben, willen ze nog wel eens naar de Dutch Design Week of GLOW komen, of carnaval vieren hier. Carnaval is natuurlijk een geweldig feest.
Kijk, Amsterdam, Rotterdam en Utrecht zijn qua architectuur mooie steden maar die gaan wij wel inhalen. Eindhoven was lang synoniem voor saai, grijs, beton. Dat verandert. Eindhoven wordt een mooiere stad. Wel dankzij ASML natuurlijk. ASML heeft Eindhoven gewoon gered. Door ASML en de hele toeleveringsketen hier groeit de stad. Maar we moeten wel gas geven. We moeten bouwen, bouwen, bouwen. Vrienden die bij ASML werken zijn in Tilburg gaan wonen.”
Vuist
Wim hoopt dat Eindhoven erin slaagt talent voor de stad te behouden. „We moeten zorgen dat we de jonge mensen niet wegjagen. Eindhoven heeft als voordeel dat het best wel een moderne stad is; zorg dat mensen zich hier thuisvoelen. Hou het gezellig.
Ik vind al het groen in het centrum een enorme vooruitgang. De terrassen, de parken. Eindhoven heeft nu de kans om het goed aan te pakken. Ik hoop dat iedereen zich dat bewust is. De politiek… We zijn allang geen Calimero meer, al mogen we in Den Haag nog steeds wat meer met de vuist op tafel slaan wat mij betreft. Zelf denk ik dat we hier inmiddels het licht wel hebben gezien. Daarover gesproken… De herontwikkeling van de Philips-gebouwen in Strijp is fantastisch aangepakt. Het kan natuurlijk altijd beter, ik heb veel gezien, China
gaat als een speer, maar we mogen trots zijn
op Eindhoven.”
