Afl. 23: Gracia Maerhani (l) en Arpita Herbert, van Sisterhood – Talk it Out
Onderstroom, de staat van sociaal nederland
Tekst: Hans Matheeuwsen I Foto’s: René Manders/DCI Media
“Sisterhood – Talk it Out is onderdeel van de City Life Church. Dat is een Nederlands kerkgenootschap dat tot de pinksterbeweging behoort. City Life Church is ontstaan in 1995 in Den Haag. De voorgangers zijn Erald en Mathilde van de Ridder. Het is een kerk maar niet in de traditionele zin van het woord. De diensten zijn modern waarbij een praiseband met al dan niet naar het Nederlands vertaalde songs van Planetshakers, Hillsong Worship, Elevation Worship en vergelijkbare andere praise-artiesten de aanbidding leidt. Bezoekers bestaan uit een grote diversiteit van generaties en relatief veel culturele achtergronden met een sterke focus op de jongere generaties. Er zijn campussen, zoals wij dat noemen, in Rotterdam, Dordrecht en Tilburg, en family kerken in Oss, Leeuwarden, Heerenveen en Leuven. Eindhoven is de enige Engelstalige campus. CLC bestaat hier bijna vijf jaar en houdt zijn diensten in Dynamo.
De voorgangers zijn Albert en Jackie Spijker. In het begin was de kerk in Eindhoven een pop-up omdat we nog niet over genoeg mensen en de juiste middelen beschikten. Inmiddels groeit de kerk en vinden er voldoende events plaats. De diensten worden bezocht door zo’n honderdvijftig tot tweehonderd mensen, inclusief kinderen. Dan zijn er ook nog circa vijftig vrijwilligers actief. Verreweg de meeste leden spreken Engels. Het is een internationale gemeenschap. Veel expats. Je hoeft niet christelijk te zijn om lid te zijn. Het gaat ons om het geloof in God en het volgen van Jezus.
Een jaar of wat geleden waren we met vier vrouwen van de jaarlijkse conferentie in Den Haag onderweg naar huis toen we bedachten om iets te doen met de vragen die wij zelf hadden. Dat hebben we besproken met Jackie. Zij vond het een goed idee. Toen zijn wij als Pioneer groep bij La Place bij elkaar gekomen om over ons idee voor Sisterhood te praten. Wat willen we? Wat verwachten we? Hoe pakken we dit aan? Vervolgens hebben we de behoefte gepeild in de gemeenschap. Twintig vrouwen schreven zich in.
Wij komen eenmaal per kwartaal in Microlab bij elkaar om over zaken te praten die ons als vrouwen bezighouden. Het aantal deelnemers groeide snel van twintig naar meer dan vijftig. Niemand wist wat te verwachten. We zijn gewoon met elkaar in gesprek gegaan. Daarbij kan het gaan om dagelijkse zaken als zwangerschap, over de beslommeringen van het leven, waar we tegenaan lopen als vrouw of als moeder. Over problemen van of met de kinderen of op het werk. Tijdens bijeenkomsten doen we verschillende activiteiten die verbinden en bemoedigen. Zo versieren we onder andere stenen, gemaakt door Jackie, met motiverende woorden zoals hoop, rust en liefde. Daarnaast zingen we samen – worship -, bidden we voor elkaar en sluiten we de avond altijd af met lekker eten. Het geloof is voor ons niet alleen de ondersteuning maar de fundatie van wat we doen en voornamelijk het starten van Sisterhood- Talk it Out.
Ik (Arpita – red.) kom uit Allahabad in het noorden van India, dat ligt niet ver van New Delhi. Ik ben learning solutions designer bij ASML in Veldhoven. Ik ontwikkel persoonlijke trainingen ten behoeve van de professionele ontwikkeling van ASML-medewerkers. De ervaringen die ik in de Sisterhood op doe, kan ik gebruiken op het werk. Ik ben nogal introvert maar leer om me meer open te stellen voor anderen. Ik ontwikkel mijn zachte, sociale kant meer. Niet per se om hogerop te komen. Ik zou best een management-functie willen vervullen, als manager van een team dat trainingsprogramma’s ontwikkelt bijvoorbeeld, maar niet per se. Ik (Gracia – red.) ben functioneel applicatie beheerder bij Savant Zorg in Helmond.
Ik ben geboren in Indonesië maar opgegroeid in Nederland. Ik heb gewerkt als consulent bij Microsoft. Vervolgens heb ik de overstap gemaakt naar Savant Zorg. Ik ben pas net weer een week aan het werk na terugkeer van een zwangerschap. Ook ik ontwikkel mij via Sisterhood. Mijn vaardigheden neem ik mee naar Sisterhood. Aan de andere kant ontwikkel ik mijn karaktereigenschappen. Ik wil vooral ook graag een sociale en maatschappelijke bijdrage leveren. Dat mis ik nog wel eens in het werk. Ik kan binnen Sisterhood ook maatschappelijke impact maken. Zo kan ik meer betekenen voor anderen, tegelijkertijd mijn skills verder ontwikkelen en nog meer van mezelf ontdekken. Wij nemen allemaal onze passie mee naar Sisterhood voor de ontwikkeling van onszelf. En dat kunnen we weer toepassen in het bedrijfsleven.
Ik kan binnen Sisterhood ook maatschappelijke impact makenʼ
Als vrouwen stuiten wij nog wel op struikelblokken zo is onze algemene ervaring. Wij nemen als vanzelf veel verantwoordelijkheid op ons, voor het gezin, voor de kinderen. Daardoor voelen we ons wel eens beperkt. Niet ten opzichte van mannen maar als vrouw in het bedrijfsleven. In dit stadium van mijn leven heeft mijn gezin prioriteit. Dat neemt niet weg dat ik voldoende ambitie(s) heb. Ik zie mezelf ook niet als een stay home-moeder. De kansen maken we bespreekbaar. Het geeft je de juiste motivatie voor de keuzes die je maakt in het leven, waar je gaat en staat en welke richting je in wil in plaats van te berusten in de huidige situatie. Het zijn allemaal fases in ons leven.
Er is vraag naar de uitwisseling van ervaringen. Waarom zouden we die niet met elkaar delen als we elkaar en onszelf daarmee kunnen helpen? Ons doel met de sisterhood-bijeenkomsten is om een veilige plek te creëren waar vrouwen volledig zichzelf kunnen zijn. Een plek waar je je verhaal kunt delen zonder schaamte of oordeel, en waar alles in gebed wordt gedragen. We verlangen ernaar dat er oprechte vriendschappen ontstaan, zodat het leven als vrouw niet eenzaam hoeft te voelen. Wat ons drijft: your story can be another person’s testimony oftewel jouw verhaal kan iemands krachtbron worden. Overigens wordt ons niets van bovenaf in de kerk opgelegd. Het gaat om levensvragen of problemen die ons dagelijks bezighouden en wij zelf ter sprake brengen.
In tegenstelling tot Arpita woon ik al langer in Eindhoven en ken de stad dus beter. Wij helpen elkaar om binnen Eindhoven onze weg te vinden. Zo zijn we ook in gesprek geraakt met een moeder die zich zorgen maakte over haar kinderen op school. De kinderen zijn een minderheid op school. Ze vroeg of dat normaal is en of de kinderen niet naar een andere school moesten? Discriminatie kan een issue zijn. De kinderen zitten op een normale school waar Nederlands de voertaal is. Veel van onze kinderen zitten op Nederlandse scholen. Zij kunnen zich anders behandeld voelen. Daar zijn we alert op. Ondanks het feit dat veel Nederlanders Engels spreken voelen veel expats zich als buitenlanders behandeld ondanks dat ze hier wonen, werken en leven. We kennen de discussie in Eindhoven dat expats Nederlands moeten leren spreken. We hebben het daar binnen de kerk ook over. Dat willen ze wel maar op het werk wordt vaak ook alleen maar Engels gesproken.
Er is veel eenzaamheid onder expat-vrouwen. Omdat volgens de gemeente Eindhoven vrouwen elkaar willen ontmoeten, is het verlangen ontstaan om in de stad een Sisterhood-café te vestigen. Een echt, permanent internationaal café waar vrouwen elkaar kunnen ontmoeten. Veel vrouwen hebben een mama-dag waarbij ze naar buiten gaan. Dan kunnen ze met de kinderen een koffietje pakken in het café en met elkaar sparren over het dagelijkse leven of hun werk. CLC en Sisterhood zouden dat kunnen faciliteren. Dat zou fantastisch zijn. Geloof en vertrouwen zijn belangrijk. Wij vragen er niet om, het komt naar ons toe. Mensen getuigen daarvan. Er zijn expats die geen werk meer hebben en terug moeten keren naar hun land en de dag voor vertrek krijgen ze daar een mooie baan aangeboden. Als je diep zoekt, en vertrouwen houdt, in iets wat je is gegeven, je talenten bijvoorbeeld, dan komt het altijd goed. In je leven, je werk en je carrière.“
