Het gebeurt me regelmatig: ik sta op een zakelijke bijeenkomst en voel me vooral een decorstuk. Niet omdat ik niets te melden heb, integendeel, maar omdat de setting zo voorspelbaar is dat mijn aanwezigheid er nauwelijks toe lijkt te doen. Dus sta ik aan de zijkant en observeer.
Grijs. Blauw. Zwart. De kleur van de kleding. Zet het licht uit en niemand merkt het. Overal dezelfde groepjes, dezelfde gezichten, dezelfde gesprekken. Een drankje in de ene hand, een bitterbal in de andere. Veilig en comfortabel. Het voelt als een reünie waar niemand écht zin in heeft maar waar je toch even langsgaat omdat het zo hoort.
Misschien schop ik hiermee tegen een gevoelig been maar ik hoop vurig dat dit soort bijeenkomsten verrassen. Dat er iets gebeurt. Iets dat je bijblijft. Muziek. Energie. Een moment waarop je denkt: dit was anders. Dit onthoud ik. Zeker in een regio die zichzelf graag innovatief, vooruitstrevend en internationaal noemt.
Wat mij betreft mag het radicaal anders. Een gekleurde dresscode. Een band. Een dansvloer. Of op z’n minst de uitnodiging om niet automatisch bij dat vaste clubje te gaan staan waarmee je elke vrijmibo beleeft. Stap eens op iemand af die je níét kent. Loop naar iemand toe die je interessant vindt maar waar je normaal net niet op af durft te stappen. De meeste mensen bijten niet.
Stel eens een persoonlijke vraag. Geen functietitel, geen pitch, geen „en wat doe jij precies?” Laat de business even los. Het blijft me verbazen hoeveel netwerkevents er zijn waar niemand écht contact maakt terwijl verbinding juist het doel zou moeten zijn.
Onze burgemeester, Jeroen, ik neem even de vrijheid, benoemt regelmatig het belang van de Nederlandse taal voor internationale medewerkers. Begrijpelijk. Maar laten we stoppen met doen alsof gastvrijheid éénrichtingsverkeer is. Als we niet willen dat expats en internationals in hun eigen bubbel blijven, moeten wij zelf ook uit onze comfortzone stappen. Ja, dat betekent Engels praten. Nee, dat is niet eng. En nee, niemand verwacht dat je accentloos klinkt.
Dus aan organisatoren: durf. Voeg kleur toe. Toon lef. En aan iedereen die daar rondloopt: wees die ene unicorn in de zaal die het anders doet.
„Mijn naam is Mariska Pinxt – van Iersel. Operationeel directeur 24 uur in bedrijf, co-founder van Future by Diversity, getrouwd met David, moeder van twee dochters en een bonusdochter. En ik heb een neurodivers brein.”
Aangenaam.
