Trots keek ik vanuit de coulissen naar het podium. Daar stonden mijn leerlingen de sterren van de hemel te zingen. In de grote zaal van de Effenaar. Met een echte liveband. Alles erop en eraan. Man, man… De adrenaline gierde weer door mijn lijf alsof ik zelf voor het eerst het podium op stapte. Eerlijk is eerlijk: die adrenaline is nooit meer helemaal weggegaan.
De drummer sloeg een laatste, flinke roffel. Klaar. Boem. Succes. Een paar leerlingen kwamen stralend mijn kant op en deelden high fives uit alsof we net de Champions League hadden gewonnen. Jonge kids maar ook vrouwen van rond de veertig die die avond hun eigen grens hadden verlegd. En ik? Ik had het geluk dat ik ze daarbij mocht begeleiden. Wat een geluksvogel ben ik toch.
De laatste vrouw kwam naar me toe. Geen high five maar een lange, intense knuffel. Ze pakte mijn schouders vast, keek me recht aan en zei: ‘Je hebt geen idee wat je gedaan hebt’.
Later vertelde ze me waarom. Ze kwam uit een zwaar traject met chemokuren. Zingen was voor haar niet alleen een hobby, maar ook een houvast. Even ademhalen. Even leven. Een les, een optreden, een podium – het hield haar op de been.
Als vocal coach, oprichter van zangschool SingShop en docent aan verschillende muziekopleidingen is Eindhoven aan het zingen krijgen mijn levensmissie. Daarnaast ben ik fervent concert- en festivalbezoeker, theaterliefhebber én museumganger met pubers die bij het woord ‘museum’ spontaan gaan oogrollen.
Gelukkig ben ik niet de enige liefhebber. Veel mensen genieten van professionele muzikanten en kunstenaars. Maar ooit waren zij allemaal een beginner. Ze begonnen in een lokaal. In een huiskamer. Geïnspireerd door iets of iemand. Het waren nog amateurs voordat het professionals werden.
En precies daar wringt het. Amateurkunst krijgt het steeds lastiger. Ruimtes verdwijnen, lessen worden duurder terwijl gekort wordt op subsidies. Kansen om te creëren en te groeien staan onder druk. Terwijl juist nu de makers van morgen ontstaan. Kunstparticipatie is geen luxe. Het is expressie, verbinding, lef.
De vraag is dus niet óf kunst belangrijk is maar hoe belangrijk vinden we het? En vooral: wie durft daar echt voor te staan?
Ik hoop dat veel Eindhovenaren op 18 maart hun stem hebben gegeven aan een partij die begrijpt dat investeren in amateurkunst investeren is in mensen en in de samenleving. In onze stad. En in de toekomst.
