Tekst: Layla Kalender
Ik weet niet precies hoe het komt. Misschien is het mijn blik, mijn openheid, of het feit dat ik echt luister. Maar telkens wanneer ik met iemand praat, raken we verzeild in een diep gesprek. Over zorgen. Over verandering. Over de ander, die vreemde ander die vaak dichterbij is dan we denken.Zo sprak ik laatst een Oekraïense vrouw.
We kwamen elkaar toevallig tegen. Ze woont al vier jaar in Nederland, nog van vóór de oorlog. Toch voelt ze zich nog steeds niet echt geaccepteerd. Ze heeft een relatie met een Nederlandse man,
spreekt redelijk goed Nederlands, werkt hard. Maar de houding die ze ervaart, is pijnlijk: alsof ze dankbaar moet zijn dat ze hier mag zijn. Alsof ze zich steeds opnieuw moet bewijzen. Alsof ze minder is.
Wat ze wil, is gelijkwaardigheid. Niet speciaal behandeld worden, maar gewoon gezien worden als mens. Maar telkens weer krijgt ze het gevoel dat ze tekortschiet. Haar beste vriendin, kenniswerker, maakt iets heel anders mee. Die leeft in een bubbel van Engels sprekenden en wordt wél als gelijke gezien. Dat verschil raakte me diep.
Want ik hoor dit vaker. Niet alleen van Oekraïners, maar van mensen met allerlei achtergronden. Verhalen van uitsluiting, soms subtiel, soms overduidelijk. Van mensen die alles doen om mee te doen, maar zich toch aan de rand voelen staan.
Ik sprak ook twee Griekse broers. Niet gevlucht, maar bewust vertrokken uit hun land om negativiteit achter zich te laten. In Nederland leven ze vooral in hun eigen kring. „We weten eigenlijk niet wat hier speelt”, zeiden ze. „We zitten in een bubbel.” En dat zette me aan het denken. Je kúnt je dus afsluiten voor wat er in de samenleving gebeurt. Je kunt ernaast leven, zonder mee te doen.
Maar als we allemaal in onze eigen bubbel blijven, wie zorgt er dan voor het grotere geheel? Wie voelt zich dan nog verantwoordelijk voor het samenleven in een diverse stad?
Het wordt tijd dat we écht gaan luisteren. Dat we gesprekken voeren zonder oordeel. Dat we stoppen met wijzen naar ‘de ander’ en beseffen dat dit onze gezamenlijke werkelijkheid is. Want als niemand zich verantwoordelijk voelt, wie dan wel?
Layla Kalender
Directeur-bestuurder
Stichting Ik Wil
