Tekst: Harold van Asperdt
Etym. < Mnl. casteleyn < Oudfr. castelain < Lat. castellanus (‘burchtheer, kasteelbeheerder’) < castellum (‘kasteel, burcht’) Etym. < Mnl. casteleyn < Oudfr. castelain
Als kastelein zie je veel gezichten langskomen. Sommigen, die van de stamgasten, worden elk jaar wat grijzer. Ze komen hier al decennia, met hun vaste rituelen, hun eigen plek aan de bar en verhalen die, zoals goede wijn, alleen maar beter worden met de jaren. Maar dan, op een avond, schuift er een nieuwe generatie aan. Jong, zelfverzekerd ogend, met hun telefoon als verlengstuk van hun hand. Wat nu?
Ik zou kunnen zuchten, zoals de oude garde dat wel eens doet: „Die jeugd van tegenwoordig…” Maar als kastelein heb je een andere taak. Je bent de brug tussen generaties, de bewaker van de sfeer, het smeermiddel in een machine die anders zou haperen. En zolang je die rol goed speelt, krijg je van iedereen waardering en menige keer zelfs het laatste woord.
De jonge gasten stappen binnen met bravoure die hun onzekerheid moet maskeren. Ze lachen luid, bestellen bier met termen die de stamgasten fronsend doen opkijken. „Hebben jullie ook een low-carb IPA met citrustonen?” Of: „Doe mij een glutenvrij biertje, maar wel met body.” De oude garde werpt elkaar een blik toe en bromt: „Vroeger noemden we dat gewoon een pilske.”
En toch… ontstaat er iets moois: nieuwsgierigheid. Na het eerste proostmoment, een voetbalanekdote van de kastelein of een sterk verhaal van een stamgast, vallen de maskers. De jongeren luisteren écht. Naar verhalen over een tijd zonder notificaties. Toen een afspraak nog betekende dat je er gewoon stond. Toen ruzies werden opgelost met een vuist of een rondje en niet met een sneer via het internet.
En dan klinkt de muziek. The Doors, Otis Redding, The Stones. Eerst wat gegniffel, dan ritmisch voetgetik. „Eigenlijk klinkt dit best goed.”
Zo gebeurt het. Avond na avond. Jongeren die ontdekken dat ervaring meer is dan data. Ouderen die zich jonger voelen omdat er nog iemand echt naar hen luistert. In de kroeg kan het. En als het
hier lukt, waarom dan niet daarbuiten?
Want in de kroeg draait het om meer dan drank en sterke verhalen. Hier wordt het onzichtbare zichtbaar: een knikje dat begrip betekent, een blik die verbindt, een grap die spanning breekt.
Hier vinden jong en oud elkaar in een taal die iedereen spreekt, de taal van menselijkheid. En je hoeft niet alles van elkaar te begrijpen, zolang je het maar wilt horen. Daar zit de verbinding. En juist in dat ontmoeten, in elkaar echt zien, in elkaar echt horen, ontstaat respect, begrip en iets dat we buiten vaak vergeten zijn: geduld.
Misschien is dát wel de enige echte opdracht van de mensheid: Niet alleen bestaan, maar elkaar begrijpen. Door verhalen, aandacht, en het simpele feit dat we samen zijn.
Omdat we samen horen te zijn.
Proost op de kastelein als bruggenbouwer.
Harold van Asperdt
Barvlieg & sfeerbeheerder
