Inclusief. Een woord dat we regelmatig tegenkomen. Iedereen meenemen en niemand bewust buitensluiten. Zo simpel kan een definitie klinken. De praktijk is weerbarstiger.
Want als je er echt op gaat letten, zijn we misschien lang niet zo inclusief als we denken. We proberen het, hebben de beste intenties en vinden er van alles van. Maar tussen iets belangrijk vinden en het daadwerkelijk doen, zit soms een ongemakkelijk grote ruimte. Ook bij ons.
Wij zijn een stichting die zich inzet voor diversiteit en inclusie. Ons bestuur bestaat uit vier witte vrouwen en onze events worden voornamelijk bezocht door witte vrouwen. Dat schuurt. En misschien moet dat ook.
Want wanneer mag je jezelf eigenlijk inclusief noemen? Mag een restaurant besluiten geen vegetarische of glutenvrije gerechten aan te bieden? Hoe inclusief ben je als je pand niet toegankelijk is voor iemand in een rolstoel? Moet werkelijk alles voor iedereen toegankelijk zijn? En zo niet: waar ligt dan de grens? Ik heb daar geen pasklaar antwoord op.
Wel merk ik dat inclusiviteit veel verder gaat dan wie er aan tafel zit. Het zit in onze systemen, in wie we uitnodigen, in wie we aannemen, in de woorden die we gebruiken en vooral in de aannames waarvan we zelf niet eens meer doorhebben dat we ze hebben. Bias is hardnekkig. Juist omdat je je eigen blinde vlekken per definitie niet ziet.
In deze FRITS staan de 25 meest inclusieve ondernemers. Dat maakt me nieuwsgierig. Niet alleen naar wie ze zijn, maar vooral naar wat hen inclusief maakt. Wie bepaalt dat eigenlijk? De ondernemer zelf? De medewerkers? Andere ondernemers?
De mensen die zich dankzij zo’n organisatie gezien en welkom voelen? Misschien is inclusiviteit ook helemaal geen eindstation. Geen keurmerk dat je op een dag kunt ophalen omdat je het eindelijk goed doet.
In mijn eigen zoektocht kom ik steeds terug bij één vertrekpunt: de gedachte dat iedereen mee moet kunnen doen. En daarna begint het werk pas. Luisteren. Vragen stellen. Kijken wie er ontbreekt. Accepteren dat niet alles tegelijkertijd kan, zonder dat als excuus te gebruiken om niets te veranderen.
Daarom ook een oproep aan jullie.
Hoe kunnen wij als stichting inclusiever worden? Hoe bereiken we verschillende culturen, kleuren, generaties en neurodiverse mensen? En vooral de mensen van wie wij nu misschien niet eens beseffen dat we ze niet bereiken?
Bevraag me. Wees kritisch. Denk met me mee.
Want als ik alleen blijf kijken vanuit mijn eigen perspectief, zie ik uiteindelijk vooral wat ik al zag.
Mariska Pinxt-van Iersel
Operationeel directeur 24 uur in bedrijf
& co-founder van Future by Diversity
