‘Verbinding is de zuurstof van onze samenleving’

Roos Fleuren roept bedrijfsleven op zich in te zetten voor maatschappelijke organisaties

Wat drijft de HR-directeur van een grote organisatie om zich naast haar drukke werkzaamheden onbezoldigd in te zetten voor een maatschappelijke stichting? Voor Roos Fleuren – directeur HR bij DELA en bestuurslid van Stichting Samen voor onze Regio – ligt het antwoord voor de hand: verbinding. In haar werk én daarbuiten gelooft ze in de kracht van mensen samenbrengen. „Verbinding is voor mij de zuurstof van de samenleving”, stelt ze vast. „Die overtuiging loopt als een rode draad door alles wat ik doe.”

Tekst: Bregje van Dommelen | Foto: René Manders/DCI Media

Roos Fleuren (58) is een ervaren HR-directeur bij DELA, waar ze al 25 jaar in verschillende rollen werkzaam is. Ze is getrouwd, moeder van twee volwassen zoons en ze woont net buiten de Brainportregio. „Van nature ben ik nieuwsgierig van aard en heb ik een sterke drang om mezelf te blijven ontwikkelen”, typeert ze zichzelf. „DELA heeft me altijd volop kansen gegeven om op persoonlijk en zakelijk vlak te groeien.”

Richting, ruimte en ruggensteun

Naast haar werk bij DELA is Roos bestuurslid bij Stichting Samen voor onze Regio. De vraag rijst hoe ze tijd vrijmaakt voor zo’n dubbelrol? „Als iets goed voelt en energie geeft, dan past het altijd in je agenda”, zegt ze lachend. „Als bestuur staan we voor ondersteuning op drie essentiële vlakken: richting, ruimte en ruggensteun. We geven kaders en richting, laten professionals hun werk doen en staan achter hen als het nodig is. Met die combinatie maken we het verschil, zonder op de voorgrond te treden.”

Samen denken én doen

Het is geen toeval dat Roos uitgerekend voor Stichting Samen voor onze Regio heeft gekozen. De combinatie van denken én doen spreekt haar vanaf het allereerste moment aan. „De stichting verbindt het bedrijfsleven met maatschappelijke organisaties via vrijwilligerswerk”, legt ze uit. „Medewerkers uit het bedrijfsleven zetten zich in voor sociale initiatieven. In deze samenwerking ontstaat wederzijds begrip. Voor mij raakt dat aan een diepgewortelde overtuiging: samen spelen, samen leren, samen werken.” Roos illustreert dit gevoel met een jeugdherinnering aan een vriendinnetje van wie ze pas later ontdekte dat ze doof was. „Als kind maakt dat niet uit. Je speelt gewoon samen. Die onbevangenheid zouden we ook als volwassen mensen moeten vasthouden.”
Roos voelt de verantwoordelijkheid die ze als bestuurslid heeft. „Als je de mogelijkheid hebt om iets bij te dragen aan de samenleving dan moet je dat doen”, vervolgt ze haar verhaal. „Voor mij geldt nadrukkelijk: noblesse oblige. Het is een intrinsieke motivatie om de samenwerking en verbinding op te zoeken. De stichting biedt nieuwe inzichten en waardevolle contacten. We leren van elkaar en we kijken vanuit een breder perspectief naar de samenleving. Dat voelt goed.”

Oproep

Roos is er een warme pleitbezorger van dat meer professionals hun kennis en ervaring inzetten voor maatschappelijke organisaties. „Maatschappelijke organisaties hebben behoefte aan betrokken bestuurders met de juiste mindset”, roept ze collega’s op haar voorbeeld te volgen. „Durf te luisteren met de intentie om te begrijpen. Stuur niet om te sturen maar draag bij waar het nodig is. Je moet het doen met je hoofd én je hart. Als je dat voelt, moet je ervoor gaan. Een bijdrage leveren aan een betere maatschappij is fantastisch.”