„Van mij mag je vanavond ook op je knieën gaan.” Dat krijgt bassiste Caitlin te horen van een bezoeker aan de merchtafel, waar de band na optredens shirts en andere merchandise verkoopt. Even daarvoor is ze tijdens haar optreden op haar knieën gegaan. Haar eerste reactie? „What the fuck?” Voor de vier jonge vrouwen van de Eindhovense glam-metalband Wild Blaze zijn zulke opmerkingen niet nieuw. Ze willen naam maken met hun muziek en dromen zelfs van de Sunset Strip in Los Angeles. Maar in een mannenwereld krijgen ze ook met heel andere aandacht te maken.
Zangeres Kimberley (27), gitariste Isis (22), bassiste Caitlin (22) en drummer Joline (19) spelen metal met een stevige vleug glam. Denk aan de hardrock van de jaren-tachtig bands als Mötley Crüe, Poison en Def Leppard: scheurende gitaarsolo’s, meeslepende refreinen en getoupeerd haar. Een genre waarin mannen al decennia lang de toon zetten. Wild Blaze trekt zich weinig aan van de ongeschreven regels van die mannenwereld. De vier bepalen liever zelf hoe ze klinken, hoe ze eruit zien en wat ze te vertellen hebben.
Vier verschillende karakters
Op het podium trekt Wild Blaze alle registers open. De muziek knalt, de haren staan overeind en ook aan make-up is geen gebrek. Voor Kimberley is die look meer dan uiterlijk vertoon: „Vroeger was ik heel stil en op de achtergrond; muziek heeft me uit mijn schulp getrokken.” Tegenwoordig is die verlegenheid ver te zoeken zodra ze de microfoon grijpt: „Ik ben die bitch.”
Buiten het podium verschillen de vier behoorlijk. Kimberley is de oudste, maar Caitlin houdt volgens de anderen vooral de touwtjes in handen. Haar tweelingzus Isis is een stuk relaxter en Joline besteedt haar tijd liever aan muziek dan aan make-up. Waar Caitlin rustig drie uur uittrekt om zich klaar te maken, haalt de drummer haar schouders op: „Omdat ik achter een drumstel zit, ziet toch niemand mijn outfit.”
Meer dan bandgenoten
Hun wegen kruisten elkaar in de Effenaar en via de Metal Factory in Eindhoven. Wat begon als een gedeelde liefde voor glam-metal, werd een hechte vriendschap. Toen Kimberley na afloop van haar huurcontract geen nieuwe woning kon vinden in de stad, boden Isis en Caitlin haar onderdak. Ruim een half jaar woonde ze bij hen, zonder ruzie of gedoe.
Ook hun nummers ontstaan samen. Een losse gitaarriff kan uitgroeien tot een compleet lied, maar net zo gemakkelijk in de prullenbak belanden. „Fuck around and find out”, noemt Isis hun werkwijze. Ze proberen, schrappen en bouwen verder. Dat ze voor elkaar klaarstaan, blijkt echter niet alleen in de repetitieruimte.
Seksisme in de metalscene
De opmerking aan Caitlin bij de merchtafel staat niet op zichzelf. Mannen uit andere bands noemen hen ‘geile wijven’ of vragen of ze meegaan naar hun hotelkamer. Dat leidt niet alleen tot verbazing, maar vooral ook tot verontwaardiging bij de dames van Wildblaze.
Toch kunnen ze hun woede lang niet altijd tonen. Een scherpe reactie kan zich tegen de band keren, zeker nu ze nog aan hun naam bouwen. Dus zeggen ze vriendelijk nee, zetten een glimlach op en lopen weg. Niet omdat ze het pikken, maar omdat ze niet bekend willen staan als ‘die agressieve vrouwen van Wildblaze’.
Bij elkaar hoeven ze die glimlach niet op te houden. Ze delen hun frustraties, lachen om de absurditeit en komen voor elkaar op als het erop aankomt. „Als iemand ons daadwerkelijk iets aandoet, zou ik er zeker tussen springen”, zegt Caitlin. Kimberly verwoordt hun verbondenheid: „Wat er met een van ons gebeurt, raakt ons allemaal.”
Een eigen stem in hun muziek
Wat ze buiten het podium soms moeten inslikken, gooien ze er in hun muziek uit. Met hun single Missbehave geven ze iedereen die hen klein probeert te houden een stevig weerwoord. Kimberly schreef de tekst vanuit persoonlijke ervaringen met tegenwerking en mensen die niet in Wildblaze geloofden. Voor Isis werkt die tegenstand vooral als extra motivatie. „Ze hebben ons tegengewerkt, maar wij gaan lekker door en blijven plezier maken.” Ook Caitlin zet die frustratie om in strijdlust. „Mij geeft het juist kracht om door te zetten en te laten zien dat ze ongelijk hebben.”
Waar vrouwen in veel klassieke glam-metalteksten vooral als lustobject worden neergezet, kiest Kimberly nadrukkelijk voor haar eigen perspectief. „Maar ik heb óók een mening. En ik ben een vrouw.” Dat betekent niet dat ze voortdurend het uithangbord van vrouwen in de rockmuziek willen zijn. Ze willen gewoon muziek maken, hun eigen verhaal vertellen en op hun talent worden beoordeeld. Niet als meidenband. Als Wildblaze.
Van Eindhoven naar de Sunset Strip
Japan, Brazilië, Amerika en de legendarische Sunset Strip in Los Angeles: hun verlanglijst is bepaald niet bescheiden. Voorlopig combineren de vier de band met werk, opleiding en het zelf regelen van optredens. Twee singles zijn verschenen, nieuwe nummers zijn in de maak. Op 7 november geven ze hun eerste eigen show in The Jack in Eindhoven, de stad waar hun wegen elkaar kruisten. En waar volgens Isis nog best wat extra glam bij mag: „De scene kan wat mij betreft best meer glam gebruiken.”
Dat hun muziek nu al iets teweegbrengt, bleek na een optreden. Een jong meisje dat de hele show vooraan had gestaan, kwam naar Isis toe. Ze vertelde vol trots dat ze zelf ook gitaar speelde. Geen verkapt compliment, geen vooroordeel. Dit keer ging het gewoon over muziek.
De Sunset Strip kan nog wel even wachten. Eerst is Eindhoven aan de beurt. En wie daarna nog begint over ‘best leuk voor een meisje’, heeft niet goed geluisterd.
